Cześć, jestem Kojot i szukam domu stałego. Niestety pomimo dość młodego wieku nie miałem łatwego życia. Mój "właściciel" chciał mnie zabić - uderzając w głowę. Na szczęście znaleźli mnie dobrzy ludzie i udało im się mnie uratować. Trafiłem do przytuliska - na 2 lata. Tam nie dałem się nikomu dotknąć - pamiętałem złe wydarzenia i na wszelki wypadek wolałem ostrzegać. Teraz, w domu tymczasowym, na nowo uczę się życia z ludźmi, że dotyk nie jest zły. Zaczynam wierzyć, że nikt mnie już nie skrzywdzi i zasługuję na szczęśliwe życie. Moja opiekunka mówi, że jestem bardzo mądry. Staram się! Niestety nie jestem psem dla każdego. Potrzebuję mądrego i cierpliwego przewodnika, który zrozumie moje lęki i da mi czas na zaufanie mu. Ja bardzo chcę, tylko czasami jeszcze się boję. A może właśnie Ty mi dasz mi szansę?

Helloł, mam na imię Inez. Lubię być głaskana, chociaż w kontakcie z człowiekiem jestem jeszcze nieufna i ostrożna. Potrzebuję trochę czasu, żeby zaufać na 100%. Nie koniecznie lubię towarzystwo innych zwierząt. Powiedzmy, że toleruję, ale w domu stałam wolałabym być jedynaczką. Miałam operację ucha, ale to już za mną - teraz jestem zdrowa. Domu stałego szukam w Pabianicach i okolicy.

Cześć, jestem Maja. W kontakcie z człowiekiem jestem jeszcze trochę nieufna i ostrożna. Potrzebuję trochę czasu, żeby znowu zaufać człowiekowi. Dlatego dobrze by było, żebym szybko znalazła stały dom, żeby proces rozpocząć z MOIM WŁASNYM człowiekiem. Tymczasowo mieszkam w Pabianicach, tu szukam domu stałego.

Dzień dobry, jestem Czarusia. Bo jestem ogromnie czarująca. Jestem spokojna, grzeczna i troszkę nieśmiała. Lubię głaski i mizianki. Mniej noszenie na rękach, ale kto wie, może pokocham noszenie na rękach. Potrzebuję tylko trochę Twojej cierpliwości i wszystko jest możliwe. Mieszkam w domu tymczasowym w Pabianicach i tu szukam domu. Może być też niedaleka okolica.

Jestem Matylda, dziecko ulicy, tak jak moje siostry - Migotka i Lunka. Na szczęście dostałyśmy drugie życie, bo uratowała nas nasza mama, przeprowadzając w miejsce, gdzie dostawałyśmy jedzenie. Potem zostałyśmy zabrane do domu tymczasowego. Nasze ludzkie opiekunki walczyły o nasze życie i wygrałyśmy tę walkę!!! Podchodzimy troszkę z rezerwą do człowieka, w sumie znając nasza historię nie powinno Cię to dziwić. Cierpliwość i praca na pewno zdziała cuda, bo bardzo pragniemy być kochane!